GÜNÜN BİRİ

 Bir yaz günü ikindi vakti. Öğlen sıcağının son demlerini iliklerimize kadar hissettirip aynı zamanda serinliğin habercisi olan saatler. Öylece; rahatsız, yıllar evvel alınmış yatağımda uzanıyorum. Arkada Cem Karaca "ömrüm" çalıyor. Ayaklarımı soğuk duvara dayadım. Altımda 12 yaşımda aldığım yıldızlı şort. Öylece uzanıyorum. Çok çişim var ama şarkının büyüsünü bozmamak için yerimden kalkmıyor hareket dahi etmiyorum. Tıpkı çocukken yaptığım gibi. Son dakikaya kadar çişimi tutar olur olmaz yerlerde altıma işerdim. Çocukluk işte. Kendince oyunlar. Bunları düşünürken öylece yatıyorum. Ara sıra yeni yıkadığım saçlarımın kokusu burnuma değiyor. Gözlerim kapalı. Açıyorum gözlerimi. Duvara dayadığım çıplak ayaklarıma bakıyorum. 3 4 gün önce denize giderken giydiğim lacivert mayoma uysun diye sürdüğüm lacivert ojelerimin bozulduğunu farkedip düzeltmeyi not ediyorum. Her şeye şikayet ettiğim gibi ayaklarımın şekilsizliğinden gem vuruyorum. Ve şarkı yükseliyor. "El âlemdir neler derler, yaşamak var ya". Biraz daha dinliyorum şarkıyı. Kedimin sesi çalındı sanki kulağıma. Gelse ya diyorum içimden. Şimdi yanıma sokulup yatsa. Mendeburun biridir kedim. Ama yine de canımdan çok severim. Bazı insanları da böyle severiz ya. Mendeburdur bazen zararlıdır. Ama yine de severiz. Ailemiz gibi... Battaniyeyi değiştirmeli. Keşke annem bugün toplarken -kıştan kalan son damlaları-verseydim bu battaniyeyi diye düşünüyorum. İyice terletti. Ayrıca kedi ne diye gelsin bu sıcakta. Hayvan zaten sıcakladı. Amma da abarttım ne var sanki. Gelecek bana yoldaş olacak beş varsa on dakika. Neyse. Çişimi yapmaya gideyim. Şarkı da şimdi bitti. Bende bittim düşünmekten. Yazı da bitti.